Ga naar de inhoud
Let op: Om de gebruikerservaring op deze site te verbeteren gebruiken we cookies. Ik ga akkoord Ik ga niet akkoord

Laat van je horen

×

13 mei 2017, World Fair Trade Day, is de dag waarop we luider dan ooit een gebundelde krachtige roep de wereld insturen. Een mega shout-out voor eerlijke en betere handelsregels voor het Zuiden. Wij, als beweging, nemen hierin het voortouw. De regels moeten hertekend worden. Jullie, de meer dan 8000 vrijwilligers, zijn onze stem en die van het Zuiden. Nu we aan de deur van een belangrijk verkiezingsjaar staan wordt het tijd dat onze politici beseffen dat we hen een mandaat willen geven om dit te veranderen. Net zoals jullie al uitgedaagd werden om de regels te hertekenen tijdens de voorbij Week van de Vrijwilliger.

Stokken in de wielen

Op 13 mei gaan we fietsen en kilometers verzamelen om de afstand tussen producenten in het Zuiden en de politici hier te verkleinen, zodat hun stem toch in het politieke debat wordt gehoord. Met onze fietstochten brengen we de stem van het Zuiden letterlijk naar de onderhandelingstafel en we hopen daarmee een halt toe te roepen aan een beleid dat hun ontwikkelingskansen ernstig schaadt. Het huidige ontwikkelingsbeleid is zo vormgegeven dat wat met de ene hand gegeven wordt, met de andere hand weer wordt weggenomen. Het is alsof we producenten in het Zuiden eerst leren fietsen om hen nadien stokken in de wielen te steken.

Een pijnlijk voorbeeld van dat dubbelzinnige beleid is het bestaan van tariefescalatie: het systeem waarbij importtarieven stijgen naarmate producten verder afgewerkt zijn. Op die manier worden producenten die opklimmen op de ontwikkelingsladder niet beloond, maar net afgestraft. Een beetje vreemd, toch?

Daarom stellen we op 13 mei op het Luxemburgplein, naast alle fietstochten die doorgaan, voor de Europese instellingen en onder luid belgerinkel onze campagne ‘Handel! Maar dan eerlijk!’ voor aan enkele prominente Europarlementsleden met de vraag om komaf te maken met dit dubbelzinnige beleid en te tonen dat ze het menen met eerlijke handel. Daarna vertrekt van daaruit een grote groep fietsers, net als in de rest van Vlaanderen, om de afstand met de producenten in Zuiden te overbruggen en te voorkomen dat zij nog langer als de ‘stille afwezigen’ figureren in dit belangrijke debat.

Tariefescalatie: Wat is DAT eigenlijk?

Een voorbeeld uit Laos.

Een Laotiaanse rijstboer kan vandaag zijn rijst exporteren naar Europa zonder dat hij invoerheffingen moet betalen. Die gunst krijgt hij omdat Laos tot de MOL- of minst ontwikkelde landen behoort. Tot zover het goede nieuws. Wanneer een economie echter groeit en er zich een solide ontwikkelingsbasis begint te vormen, kan een land uit de MOL-lijst geschrapt worden en verliest de rijstboer zijn recht op het nultarief. Vanaf dan wordt een handelsbelemmering van kracht die de gemaakte vooruitgang ernstig hypothekeert.

Omdat de Laotiaanse boer voornamelijk witte rijst exporteert, dat is rijst met een hoge graad van verwerking, betaalt hij het gelag. Hoe meer een product verwerkt is, hoe hoger de invoerheffingen die geheven worden op dat product. Dat principe noemen we tariefescalatie.

Die tariefescalatie zou ervoor kunnen zorgen dat de Laotiaanse witte rijst niet concurrentieel is op de Europese markt. Bovendien denkt een Laotiaan die wil investeren in rijstverwerking (onverwerkt-bruin-wit) beter twee keer na. Mede door zijn eigen investering (opleving economie) riskeert hij straks niet langer concurrentieel te zijn in de EU en kan hij zijn eigen investering verliezen. Dit zet de deur open voor grote Europese investeerders of multinationals die vaker wel dan niet hun heil zoeken in grootschalige productie. Tariefescalatie fungeert hier duidelijk als een grendel op ontwikkeling én op kleinschalige duurzame landbouw.